مدت یک ماه از تصمیم مجلس و دولت بر اجرای سهمیه ی بندی بنزین می گذرد ، بی شک هم دستگاه تقنینی و هم دستگاه اجرایی صرفه جویی را مد نظر داشته و دارند اما این طرح از جهات مختلف جای بررسی دارد.دخل و خرجش حساب شود تا اینکه بعد از گذشت مدت مدیدی و وارد شدن ضرر و زیان با عرض پوزش عتایش به لقایش بخشیده نشود.

در حالی که اقتصاددانان و حتی مسئولین مملکت بحث آزاد سازی اقتصادی را دارند و مشغول اجرای اصل 44 می باشند.حرکت اخیر سئوال برانگیز است.مگر در بازار اقتصاد آزاد بحث اصلی عرضه و تقاضا نیست؟؟چرا این عرضه و تقاضا را با اجرای طرح هایی که نه سیخ بسوزد و نه کباب برنامه ریزی نمی کنید؟حتماً باید در تولید بنزین قصور داشته باشیم که برای جبران آن دست به دامن بنزین وارداتی شویم در حالی که بر اقیانوسی از نفت سکنی گزیده ایم و به اعتراف خودمان گازوئیل و بنزین از مملکت قاچاق می شود. آیا نمی شد یا نمی شود جبران این کسری بنزین را با تاسیس پالایشگاه و فروش محصولات آن به دیگر کشورها هم نیاز آنها را برآورده کرد و هم درآمدی برای کشور کسب کرد و هم مشکلات داخلی را حل نمود.

چرا بعد از چند سال هنوز خودروهای از رده خارج ‌، بنزین این مملکت را می بلعند و در سهمیه بندی بنزین نیز برایشان کارت هوشمند سوخت صادر می شود؟

چرا همه چیز بر اساس نیازهای پایتخت سنجیده می شود ؟ در شهرستانهای کشور چه خبر است ؟ وسائط نقلیه عمومی در سایر شهرستانهای کشور کافیست ؟

در نقاط جنوبی کشور که درجه دما در فصل گرما به بالای 50 درجه میرسد و رطوبت در بنادر به بالای 80% می رسد و قدرت نفس کشیدن را از مردم سلب می کند می شود مدت یک ساعت انتظار یک وسیله نقلیه عمومی ماند؟

اگر این روزها به بنادر گناوه و دیلم گذری داشته باشید می بینید یا می شنوید مردم چه می گویند ؛ بازار از رونق افتاده و مردم منتظر مشتری می باشند ولی از آنها خبری نیست!!.میگویند با نبود بنزین دیگر از شهرهای همجوار جهت خرید به این دو بندر نمی آیند.بیکاری سایه شوم خود را بر سر این دو شهر افکنده.

اگر هزینه های بحق دولت هارا در جهت اشتغال زایی در نظر بگیریم آیا لزومی ندارد که مسئولین جهت اشتغال و گذران زندگی مردم این دو بندر فکری اساسی بکنند؟ آیا مسئولین زمزمه ی ورود بنزین به صورت قاچاق از کشورهای همجوار را نشنیده اند.اگر این موضوع صحت دارد چه تصمیمی گرفته اند؟